Vinkenteerling - door Rayman Gortiger
Je zult er maar met zo eentje behept zijn. Geen gewone, maar een kip met een opdracht. Verwachtingen zijn uitgesproken. Resultaten aangekondigd. Maar er gebeurt niets. Nou ja, bijna niets. Af en toe ligt er een ei. Niet gelegd, eerder achtergelaten. Het gevogelte kijkt erbij alsof ze wil zeggen dat je al blij mag zijn dát er iets ligt.
De kippen van de boer verderop produceren ondertussen dagelijks alsof hun bestaan ervan afhangt. Geen geneuzel, gewoon ei. Jij dus naar de boer, waar kippen op resultaat worden afgerekend en eieren zich zonder betekenisloos gekakel in bulk aandienen.
Door de luie legkip moet je weer denken aan die gemeentelijke consulent die jou na de worp van Vinkenteerling destijds moest activeren richting werk. Activeren is een prachtig woord. Het suggereert beweging, maar sluit stilstand niet uit.
Hij zat tegenover je en praatte. Dat doet hij graag. Praten in termen als proces, eigen regie, zelfredzaamheid en held zijn van de wil. Professioneel gekakel. Het gesprek eindigt steevast met de dooddoener dat je het toch echt voor 99,9% zelf moet doen. Je moet het alleen wel willen. Willen is kunnen! Doe het gewoon!
De taak van de consulent lijkt niet zozeer je aan werk helpen, maar je niet fout te laten zijn. Geen doelmatigheid, maar rechtmatigheid volgens de regeltjes. Je moet netjes zoeken. Keurig terugkoppelen. Laten zien dat jij je best doet. Correct werkloos zijn. “Solliciteren is een full-time job,” wauwelt hij er geregeld bij.
Toch moet er aan het eind van de maand iets in het kippenhok liggen. Iets wat lijkt op inspanning. Iets aantoonbaars. Je kunt tenslotte niet elke maand € 4.200 bruto opstrijken met alleen maar gekakel. Dus komt er een administratief noodzakelijk ei. Een mailtje. Een linkje. Naar een online vacature die je gisteren al drie keer kreeg van de robots van de vacaturesites en uitzendbureaus waar je netjes bij staat ingeschreven. Zoals het hoort.
